...เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ...
 
http://akoros.exteen.com
 
เฮ~~ มาส่งเควสล่ะน้าาา เป็นฟิคชั่นนะคะ อุตส่าห์งัดแงะสกิลที่ใช้บ้างไม่ใช้บ้างมา
 
แถมรวมกับเว้นท์แท็กด้วย... ฮรี่~
 
//ไร้รูปยกเว้นแบนเนอร์คอมมูโดยสมบูรณ์ อ่อก!//
 
เอาล่ะ มาอ่านตัวหนังสือกันให้ตาเเฉะไปเลยเถอะ!!!!!!!!!!!
 
-------------------------------------
 
Quest
 
:: Roomate ::
 
     เสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ดังเป็นจังหวะตามการเดินที่ค่อนข้างจะเชื่องช้าของหญิงสาวผู้มีเรือนผมตรงยาวสีน้ำเงินที่มัดรวบไว้บริเวณกลางหลังด้วยริบบิ้นสีดำสนิท
 
    "...??"
 
     ราวกับเห้นอะไรที่ปลายหางตา ทำให้เธอหยุดเดินแล้วหันไปมองจับจ้องไปยังทิศทางที่เธอเพิ่งเดินผ่านมา 
 
     ...ก็ไม่อยากจะสนใจอะไรนักหรอก แต่...
 
     "รู้สึก...คุ้นๆ"
 
     'เฟซา' พึมพำกับตัวเอง ส่วนขาก็ขยับก้าวเดินไปอย่างช้าๆ พร้อมกับครุ่นคิดถึงความรู้สึกคุ้นเคยไม่รู้ที่มาที่ดึงดูดเธอให้เดินมาด้วยความสงสัย
 
     ...หายไปไหนแล้วนะ...
 
     หันซ้ายหันขวาใช้สายตามองไปด้านหน้า ไม่นานก็เห็นเงาสีดำวูบผ่านไปที่จุดๆ หนึ่ง หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยอย่างแปลกใจ
 
     ตึกๆ
 
     ท่ามกลางความเงียบสงัดเสียงฝีเท้าที่เคยเบาหวิวกลับดูหนักแหน่นขึ้นอย่างประหลาด เธอพยายามสอดส่องมองหาตัวจริงของเงาสีดำที่เธอเห็นเมื่อครู่ ด้วยรู้ว่าหากละความสนใจเพียงน้อยนิดเธอก็อาจจะเกิดอาการเหม่อลอยอย่างห้ามไม่อยู่เป็นแน่
 
     "เฮ้อ..."
 
     แกรบ~
 
     "หือ??"
 
     ร่างสมส่วนหันขวับไปทางด้านขวาของตนเพื่อมองหาต้นเสียงตามสัญชาตญาณ แต่สิ่งที่เธอได้เห็นนั้นกลับเป็นอะไรที่
     
      ...ไม่เคยคาดคิด...
 
     "อะไรกัน..."
 
     รูปร่างเจ้าของเงาสีดำตรงหน้ามีส่วนสูงเท่าๆ กับเธอ ทรงผมสีน้ำเงินและที่คาดผมสีขาวคุ้นตา
 
     ใช่! 'สิ่ง' ที่อยู่ตรงหน้าเธอเหมือนเธอไปทุกระเบียดน้ำ เว้นไว้ก็เพียงแต่ช่วงใบหน้าที่มีผ้าโปร่งสีดำปิดบังอยู่ก็เท่านั้น
 
     ...นี่ใคร...ไม่สิ ต้องถามว่า 'อะไร' ต่างหาก...
 
     บรรยากาศเริ่มทยอยความกดดันจากความเงียบงันไปทั่วบริเวณ มีแค่เสียงสายลมที่โชยพัดผ่านร่างของทั้งคู่ให้เส้นผมขยับเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
 
     "!?!"
 
     จู่ๆ 'อะไร' ที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าก็เคลื่อนไหวอย่างฉับพลัน ประกายแวววาวจากการสะท้อนแสงของ 'สิ่งของมีคม' ก็พาให้สัญชาตญาณบังคับตัวเองขยับหลบไปได้อย่างหวุดหวิด
 
     "หรือว่า..." ความทรงจำหนึ่งลอยเข้ามาในห้วงความคิด "...อย่างนี้เองสินะ"
 
     พึมพำพลางพยักหน้าให้กับตนเอง แต่ก็คงไม่มีเวลาว่างมาตั้งตัวอะไรมากนักเพราะดูเหมือนว่าการโจมตีพลาดเป้าหมายเมื่อครู่จะไม่ได้ทำให้สิ่งนั้นถอยไป มันกลับเริ่มตั้งท่าโจมตีอีกครั้ง
 
     เฟซามองแล้วเตรียมตั้งรับ...ไม่สิ ตอนนี้บอกว่าหลบคงจะเหมาะกว่า...ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเมื่อเธอเริ่มใช้ความคิดภายใต้บรรยากาศที่เคร่งเครียดนั่น
 
     ฟึบ!
 
     ปลายแหลมของมีดสั้นจ้วงแทงเข้าหาอย่างไม่มีความลังเลและจู่โจมอย่างต่อเนื่องราวกับต้องการให้คมมีดได้ลิ้มรสเลือดสักหยดหนึ่งจึงจะพอใจ
 
     นัยน์ตาสีม่วงที่เคยดูว่างเปล่ากลับมีแววตาที่เคร่งเครียดกว่าเคย จับจ้องสลับไปมาระหว่างปลายมีดคมปลาบจนถึงข้อมือของผู้ถือ
 
     "โอ้ย!"
 
     ราวกับขยับผิดพลาด เธอทรุดลงไปกับพื้นที่ดูจะเย็นเยียบกว่าปกติ ...พลาดเหรอ ไม่ใช่หรอกน่า...
 
     ประกายแสงสะท้อนเข้าในดวงตาอีกครั้ง สิ่งนั้นกำลังเงื้อมือขึ้นเตรียมแทงลงมาได้ทุกเมื่อ หรืออะไรที่เป็นไปได้สูงกว่าอย่าง...
     
     .........
 
     ....
     
     เดี๋ยวนั้น!!
 
     ฟึบ! ฉึก!
 
     ฝ่ามือของหญิงสาวที่เคยนั่งนิ่งอยู่บนพื้นหันสันมือฟาดลงที่มืออีกฝ่ายอย่างเต็มแรงจนมีดสีเงินร่วงหล่นลงบนพื้น แล้วผลักร่างของสิ่งที่จะทำร้ายเธอโดยหวังให้เกิดระยะห่างให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
 
     ...เกือบไป...
 
     มือเรียวหยิบมีดที่หล่นอยู่บนพื้นพลางพยุงตัวลุกขึ้นมองสิ่งนั้นที่กำลังล้มพับด้วยฝีมือของเธออยู่ไม่ไกล สีหน้าที่เคยนิ่งเฉยมีความรู้สึกแปลกประกลาดฉาบทับลงมาที่มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อยเหมือนรอยยิ้มบางๆ
     
     "แปลกจริงนะ..." เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเนิบช้า "...รู้สึกว่าจะมีใครหายไป...แต่ก็ยังอยู่แถวนี้.."
 
     ทุกถ้อยคำล่องลอยผ่านสายลม มือที่ถือกระชับมีดอยู่ไขว้ไปด้านหลังแล้ว...
 
     ฉึบ!
 
     เสียงเหมือนอะไรตัดขาด...ริบบิ้นสีดำสนิทหลุดร่วงลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก เส้นผมสีน้ำเงินที่ถูกมัดรวบไว้คลายตัวออก "...แบบนี้คงจะแยกง่ายหน่อยนะ..."
 
     เธอพูดเหมือนกำลังคุยกับใครสักคน ฉับพลันนั้นเองสิ่งปริศนาที่อยู่บนพื้นก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอยการเดินหรือแม้กระทั่งการลุกยืน
 
     "ชิ!" เธอส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างไม่พอใจ "...ฝากจัดการด้วย...ยังเหลืออีกตัวนะ..." เอ่ยพูดไปส่งๆ น้ำเสียงแฝงเเววหงุดหงิดน้อยๆ ทั้งๆ ที่ใบหน้านั้นเรียบสนิท
 
     หญิงสาวยังคงยืนสงบนิ่งอยู่ที่เดิม สายตากวาดมองไปมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวังอยู่ไม่นานก็ขยับเดินข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างช้าๆ
 
     หมับ!
 
     ทันทีที่ถูกสัมผัสจับที่บ่าปลายมีดแหลมคมก็ตวัดขวับเข้าหาเจ้าของมืด แต่กลับถูกหยุดไว้กลางอากาศ รอยยิ้มที่คุ้นเคยบนใบหน้าที่คุ้นตาปรากฎอยู่ตรงหน้า...
 
     "แบบนี้มันอันตรายนะครับ...พี่..."
 
     "ฟา..." หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกระซิบ "นายนี่เอง..."
 
     "ครับ...ผม..!?!"
 
     เพี๊ยะ!
 
     "พี่...???" พูดพลางมองต้นเหตุของเสียงเมื่อครู่อย่างฉงนใจ
 
     'ฟาเซอร์' ใช้มือของตนเองแตะบนแก้มข้างที่โดนผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็น พี่สาวฝาแฝด หันฝ่ามือเข้าปะทะอย่างเต็มรัก
 
     "คิดยังไงถึงออกมา?" น้ำเสียงที่เคยราบเรียงมีแววติเตียน "ออกมาเป็นเป้าให้พวกตัวปลอมนั่นทำร้ายเอาหรือไง??"
 
     ...อย่างกับเปลี่ยนเป็นคนละคน...
 
     ฟาเซอร์มองพี่สาวที่ปล่อยผมที่มัดรวบไว้ตั้งแต่คุณแม่เสียชีวิต...ไม่สิ...ตั้งแต่ที่ผู้ชายคนนั้นหายไปจากชีวิตของพวกเขาด้วยมือของเธอเอง มือของผู้เป็นพี่สาวผู้เหม่อลอยได้โดยไม่รู้ตัวแทบทุกเวลา
 
     "ขอโทษครับ..."
 
     "ขอโทษเหรอ? ฉันให้โทษไปแล้ว..." เฟซาขมวดคิ้วเล็กน้อย " ...ควรรู้ว่าเราเจอกับอะไรอยู่..."
 
     "ครับ..." นัยน์ตาสีม่วงของน้องชายหลุบต่ำลง "ผมรู้...รู้แม้กระทั่งว่าพี่จะทำอะไรต่อจากนี้ด้วยซ้ำ..."
 
     ฟึบ! ฉึก!!
 
     เฉียดไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด...หมายถึง...ฟาเซอร์...น่ะ